Robin van Krieken

(16 juni 2015)

Krant op Zondag 14-06-2015

Als je het leven van Robin van Krieken verfilmt, heb je een grotere tranentrekker dan de Titanic, weet hij wel zeker. Na meerdere mislukte hulpacties kreeg de 24-jarige Delftenaar vier jaar geleden gelukkig met Stichting PerspeKtief te maken. Inmiddels gaat alles weer de goede kant op.

Tot zijn vijfde levensjaar is het meeste nog enigszins normaal in het leven van Robin van Krieken. Tot zijn moeder plots manisch depressief wordt. Ze krijgt een aanval, ze gilt, schreeuwt, maakt dreigende gebaren, rolt over de grond en moet zo snel mogelijk worden opgenomen. “Ik was toen doodsbang”, weet Robin nog. “Ik zocht naar hulp, maar er was niemand. Na die dag heb ik m’n echte moeder eigenlijk niet meer teruggezien. Ma was ma niet meer.” Robin blijft als 5-jarig jochie alleen achter, met slechts een oma die overdag voor hem zorgt.  Van z’n vader ontbrak de eerste 15 jaar van z’n leven elk spoor. Als z’n moeder terug kwam van een opname en er wél was, was het leven van Robin eveneens geen feest. “Ik heb haar menig keer afgevoerd zien worden in een ambulance, terwijl ze m’n naam schreeuwde. Soms heb ik zelf het gekkenhuis moeten bellen omdat ze een gevaar was voor haar omgeving.”

Verslaafd
 Z’n verdriet en eenzaamheid kon hij even vergeten zodra hij achter z’n computer zat. Hij raakte verslaafd aan gamen, vooral World of Warcraft. “Ik werd ’s middags om 3 uur wakker, dan ging ik gamen, tot diep in de nacht tot ik weer ging slapen.” Meerdere instanties probeerden hem van die verslaving af helpen. “Jeugdformaat probeerde dat door m’n internetverbinding weg te kapen, maar dan zocht ik wel weer alternatieven om toch op internet te komen.” Het ging jarenlang bergafwaarts met hem. Hulpverleners en Robin van Krieken; het was geen gelukkig huwelijk. Totdat hij op 3 januari 2011 met PerspeKtief in aanraking kwam “PerspeKtief was de eerste die me behandelde alsof ik een mens was – en niet als een nummer.” Hij herinnert zich het eerste moment, die derde januari, nog goed. “Hoe ik eraan toe was? Ik had weinig hoop meer. Ik dacht: Dit is weer de zoveelste instelling waar ik een nummer ben. Ik gedroeg me als een hork. Een begeleidster zei me gedag, ik gaf haar zó ’n uitbrander. Dat zal ik maar niet herhalen. Toen kwam ze daarna m’n kamer binnen en zei ze: ‘Wat is er nou werkelijk aan de hand?’ Er werd plots interesse in me getoond. Toen dacht ik: Ja, dat ga ik belonen door je de informatie te geven waar je om vraagt. PerspeKtief hielp door te kijken wat ik wilde en wat nodig was om dat te bereiken. Als ik mee zou werken, zou dat het proces versnellen. En dat wilde ik. Ze betrokken me bij het hele proces, toonden steeds oprechte interesse, werkten op een menselijke manier en lieten me zien hoe iets werkt zodat ik het de volgende keer zelf zou kunnen. Ze hebben me geholpen aan vrijwilligerswerk bij een hondenuitlaatservice.” Daarnaast helpt hij PerspeKtief met allerlei ICT-klusjes en doet hij administratief werk voor de zorginstelling.

Band
 Hij heeft een goede band Christiaan Brouwer, namens PerspeKtief één van zijn begeleiders. Die band is o zo belangrijk, weet Robin. “We weten het één en ander van elkaar. Als dat niet zo is, dan zou ik bij hem denken: hij doet z’n werk en verder ben ik voor hem een nummer. Met een band is het zoveel makkelijk om te werken en dingen te bereiken. Als ik Christiaan of PerspeKtief op mijn beurt kan helpen dan doe ik dat ook, zoals vorig jaar, toen ik op een feestje van PerspeKtief heb gesproken voor 700 man. Of nu, met dit interview voor de krant.”

Christiaan Brouwer, bij PerspeKtief werkzaam als P&O Adviseur voor medewerkers en cliënten, is blij met de voortgang van Robin, maar ziet wel dat hulp nog altijd nodig is. “Ik merk bijvoorbeeld nog weleens dat hij laat naar bed is gegaan, dan heeft hij ’s nachts nog zitten gamen”, vertelt Brouwer. Desondanks pakt Robin tegenwoordig z’n verantwoording, een cola en een Snicker als ontbijt, en gaat ’s ochtends gewoon aan de slag met z’n dagelijkse bezigheden. “Omdat hij ervoor wil gaan. Een verslaving is niet helemaal weg te coachen, een deel is doen. Werk is daarin een oefensituatie en superbelangrijk. Wij vinden het bij PerspeKtief belangrijk niet teveel te kijken naar etiketten en beperkingen, maar naar iemand als mens en naar wat diegene wèl kan.”

Goede kant op
 Als PerspeKtief niet had geholpen, dan was Robin – denkt hij – een zware gameverslaafde, vrijgezel, leefde hij ongezond, had hij geen toekomstvisie en ook geen interesse daaraan te werken. Hij is nog vrijgezel, maar verder gaat het met alle punten de goede kant op. “Ik hoop in de toekomst een eigen huis te hebben, een eigen baan. Het lijkt me leuk om samenwonend te zijn en mogelijk kinderen te hebben. Zolang ik hoop hou en m’n schouders eronder blijf zetten, weet ik zeker dat het gaat lukken. Veel mensen weten niet dat ik meer ervaring en mensenkennis heb dan ze denken, maar ik verras ze liever dan dat ik ze direct laat zien wat ik kan en weet.”

Door alle ellende die hij heeft doorstaan was hij al vroeg volwassen. “Als je je moeder op 9-jarige leeftijd haar medicijnen door de wc ziet spoelen, en je op dat moment realiseert dat ze weer een tijdje weg zal zijn en ik er weer een paar maanden alleen voor zal staan… Dan voel je verdriet, verraad en eenzaamheid. Ik had geen broers of zussen. Gelukkig maar. Nu heb ik alle ellende alleen opgeslurpt. Ik besef dat alles alleen maar beter kan worden. Het moet wel heel gek lopen wil m’n leven erger worden dan hoe het was. Het ergste heb ik al achter de rug; dat geeft me hoop.”

« Terug naar het Nieuwsoverzicht